Karike.com je društvena mreža koja ti nudi priliku da komuniciraš sa svojim prijateljima, upoznaš nove ljude, saznaš šta drugi misle o tebi i postaneš zvezda! Za korišćenje sajta uloguj se ili registruj! Besplatno je...
marshall63 blog
Haldejski,
asirski i misirski rukopisi i kameni spomenici jedni od najstarijih
dokumenata ljudske civilizacije, stari preko sedam hiljada godina i da
se u njima pominje ime Srbin. Po nekim naucnim teorijama nastanak
ljudskih naselja odreduje se za razne krajeve u razna vremena. Po
drugima smatra se da su prva naselja nastala u srednjoj Aziji, odakle
su se narodi dalje vremenom raseljavali. Po takvoj tvrdnji za Srbe se
smatra da su ogranak arijskog, ili indo-evropskog soja, kome pripadaju
i romanski, keltski i germanski narodi. Za taj dokaz uzima se isti
jezik svih slovenskih naroda, proizašao iz prasrpskog jezika
indo-azijskog porekla.

Veliki je broj naucnika koji Indiju smatra srpskom prapostojbinom. Svi
se oni slažu da su seobe Srba iz Indije zapocele pre šest do sedam
hiljada godina i da su trajale oko hiljadu godina. Jedan od zagovornika
srpskog porekla iz Indije je i dr. Nenad Ðordevic, koji u svojoj
obimnoj studiji “Istorija Srba” dokazuje da i mi pripadamo
indo-evropskom stablu. On tvrdi da Srbi od svog postanka nose svoje
ime. Postoji teorija da su se prve seobe Srba odvijale u pravcu
kretanja sunca, od istoka ka zapadu.

Za kolevku svih evropskih naroda smatra se Indija, odakle su seobe za
zapad zapocele pre petnaest hiljada godina. Dokaz tome su mnogobrojne
reci u sanskritskom jeziku, istog znacenja kao i na srpskom, a
zabeležene su pre više od tri hiljade godina. Kao prva istorijska
zabeleška je rec Serbh što ima znacenje rodbine, semena i kolena. I u
današnjim jezicima, indijskom i srpskom ima mnogo reci istovetnog
znacenja. Evo nekih:

agan - oganj; bagas - bog; brath - brat; bhala - bela; chata - ceta;
deti - dete; div - div; dina - dan; dasa - deset; dama - dom; girja -
gora; grad - grad; iskra - iskra; kada - kada; kuta - kuca; lip - lep;
lot - ljut; laghi - laki; ljubhva - ljubav; matr - mater; mala - mali;
more - more; mil - mili; nabas - nebo; nava - novi; paraha - prah;
prati - protiv; panca - pet; pena - pena; rabh - rob; rosa - rosa; sa -
so; sila - sila; sas - sest; stan - stan; sabha - soba; stala - stol;
tata - tata; ta - taj; tvar - stvar; trasti - tresti; trang - trag;
tamas - tama; tri - tri; trijdosa - trinaest; tada - tada; vrt - vrt;
vicur – vece; vatara - vatra; vi - vi; vas - vas; viva - živi.

U sanskritskom jeziku imena rodbine su potpuno identicna srpskim, kao:
tata, nana, brat, prija, sestra, strina, svekar, svekrva, dever, kum,
svastika. Postoji istovetnost i mnogih drugih reci kao: guvno, hlad,
stoka, govece, jama, apsara, mana, raka, jad, med, guditi i druge. Ima
ih svakako još. Drugi dokaz porekla Srba vezan za Indiju su obicaji,
koji su veoma slicni kod oba naroda, na primer: otmica devojke,
unošenje i palenje badnjaka, gatanja, motivi na vezovima i nadgrobnim
spomenicima, društveno i državno uredenje i mnogi drugi. Cak su kod
Srba bili sacuvani i obicaji spaljivanja mrtvih. Reci župa i župan u
srpskom i kod Indusa imaju znacenje udruženja ili zadruge, a u
sanskritskom znace povezivanje. Engleski pisci isticali su istovetnost
indijskih i srpskih društvenih jedinica, opština, koje su u ono vreme
bile najdemokratskiji oblik društva, sacuvanih u Srbiji do danas.
Makarov je zapisao mnoga imena srpskih staništa, koja su ostala do dana
današnjeg: Indostan, Avganistan, Kurdistan, Radžastan i jos mnoga druga.

Nisadeš, divni i nepristupacni vrh, stan bogova po indijskoj religiji,
bio je prva srpska postojbina. Citat iz Ritera, na strani 29, glasi:
“Sa vrha Mera (brdo u Indiji) pružaju se njegove grane kao Himavat,
Henakutaš, Nisadeš, na kojima je živeo surovi i odeven u odelo od kože
narod Serba ili Srba”. Znaci da su Srbi prvobitno živeli na prostorima
izmedu himalajskih i hindokuskih planina, preko šest hiljada godina pre
Hrista. Ruski istoricar Moroskin istice da su ostali narodi bili
zavidni prema Srbima, koji su nastanjivali oblast Dunaj u Indiji. On
takode navodi da su u unutrašnjosti Indije bile države Prazija,
Gangazija i Sarbarska (Srpska), a u primorskom delu oblast koja se
zvala Panovska. O postojanju te dve srpske države nadeni su zapisi kod
Aleksandra Velikog. To ukazuje na mogucnost da imena Dunava i Panonije
nose takode poreklo iz Indije (ili obratno). I u indijskim geografskim
kartama ima imena srpskog znacenja: Srba, Sobrana, Carnigor, Belospor,
Kovilje, Žitomir, Mala Bara, Bela Zora, Grad, Careva, Pramen, Mlava,
Drvar, Borac, Zagore, Sivonje, Ravnagora, Borje, Dub, Veselgrad, Timok,
Sarbatu, Srbistan, Morava, Drava, Kotor, Srbalj i druga. Po Moroskinu,
Srbi su ziveli u Indiji nekoliko hiljada godina pre iseljavanja u
srednju Aziju, a zabelezena su masovna seljenja pre 5.000 godina. Iz
svega proizlazi da se o poreklu Srba u Indiji može govoriti kao o
periodu od oko osam hiljada godina ili još više. Masovna iseljavanja iz
Indije prouzrokovana su pojavom kuge, koja ih je brojcano gotovo
prepolovila, kao i najezdom crnih naroda sa juga koji, su ih
nemilosrdno pljackali.

Po Moroskinu prvi ogranak Srba iselio se iz Indije u pravcu
Mesopotamije, oko reka Eufrata i Tigra, gde su osnovali svoju Novu
Sabarsku državu, na tlu današnjeg Iraka. Tamošnji gradovi nazvani su
srpskim imenima, a o istima postoje i dan danas neka svedocanstva.
Dolazak Srba u Mesopotamiju datira oko tri hiljade godina pre Hrista i
tu su se zadržali najmanje oko jedan milenijum. Od tih Srba potomci su
se proširili u Malu Aziju, a nešto kasnije odatle su prešli i u Evropu.
Delimicno su se nastanjivali i u Egiptu. Posle smrti faraona Pepija II,
ti Srbi zavladali su podrucjem koje su naselili i ta njihova vladavina
trajala je od 2261. do 2052. godine stare ere. Tu teoriju zastupa i
francuski egiptolog Masper Gaston, koji kaže da su Srbi iz Sarbarske
stigli u Afriku u tri navrata. Gaston svoju tvrdnju zasniva na srpskim
natpisima na egipatskim piramidama i kamenim spomenicima. Srbe su
Egipcani nazivali “kraljevi pastira”, a vladali su Donjim Egiptom. Ovo
je u potpunoj saglasnosti sa izucavanjima našeg istoricara Stojana
Boškovica, koji u “Istoriji sveta” piše kako su Egipcani podizali
ustanke protiv srpskih vladara u Donjem Egiptu. Fransis-Maria Apendini
piše da su Srbi neko vreme gospodarili Sirijom, odakle su napadali
Egipat. Za takozvani “cudesni” period Egipta oznacava se porobljavanje
od strane nekih stranih naroda i vladavine izvesnog Arse (ime mu je
pisano cirilicom APCA). Za taj “cudesni” period Fransisko-Maria
Apendini kaže da su to narodi došli iza Kaspijskog jezera, koji su
najratoborniji narod, a vladali su dugo vremena Egiptom i Sirijom i
zvali su se Srbi.

Prvi doseljenici u Evropu zadržali su se na Balkanskom poluostrvu, dok
su u manjim grupama otišli do Italije pa cak i do Spanije, 3000 godina
pre Hrista. Prvo srpsko doseljavanje na Balkan dogodilo se oko tri do
cetiri hiljade godina pre Hrista. Šafarik tvrdi da se ni za jedan
evropski narod osim Srba, ne može dokazati poreklo iz Indije, a za Srbe
za to postoji istorija. Cak su i u baskijskom recniku nadene reci
srpskog naziva: gora i gori (ono što gori), kao i mnoge druge. Naden je
cak podatak da u jeziku Baska ima 30-40% reci srpskog znacenja. Miloš
Milojevic, u delu gde piše o životu Srba u Francuskoj i Danskoj, gde i
danas postoje geografski toponimi srpskog znacenja, navodi da je tokom
velikih progona Srba stradalo 30 do 60 miliona Srba u Evropi. On takode
navodi srpska boravišta u Holandiji i Belgiji i da se je Amsterdam
nekada zvao Slavengrad. A kada je dr. Olga Lukovic-Pjanovic došla u
Francusku, izvesna dama Hermina joj je ispricala pricu svojih
roditelja, po kojoj su Srbi vladali u Alzasu, što Olga tada nije znala.
Medutim, kasnije je to utvrdila kao istinito i nije mogla oprostiti
svojim profesorima istorije koji je tome nisu naucili, a još više
Srpskoj akademiji nauka koja o tim stvarima permanentno cuti.

Drugi ogranak Srba iz Indije krenuo je prema Kaspijskom moru i
planinama Kavkaza, gde su osnovali domovinu 2.560 godina pre Hrista i
nazvali je Serbanija. Tu su se zadržali nekoliko vekova, sve dok ih
odatle nisu potisli novi osvajaci.

Treci srpski ogranak usmerio se pored kitajskog carstva (Kine), u
pravcu severa i nastanili su se u Sibiriji, gde su osnovali državu
Sirbidija ili Sirbija 3.200 godina pre Hrista. Od te reci Sirbija
postala je današnja rec Sibirija.

Seobe drugog i treceg ogranka Srba trajale su takode oko hiljadu
godina, a zapocele su gotovo istodobno sa prvim ogrankom, prema tome
zaposeli su svoje nove postojbine oko dva do tri milenijuma pre Hrista.
Dok su se selili usput su pretežno ratovali, osvajajuci nove prostore
za sopstveni opstanak, ali su takode i mnogo stradali. Najviše Srba
izginulo je u dugotrajnim borbama sa Kitajcima, Hunima i Mongolima.

Dubrovcanin Mavro Orbini pisao je da su ti Srbi, koje je on nazivao
Slavjanima, poreklom od Jefeta, sina Nojeva, naseljavali dve stotine
pokrajina od Azije preko Evrope. Njegova knjiga “Kraljevstvo Slovena”
(iz 1601. godine) prevedena je na srpski tek 1968. godine i to bez
prevoda prvog dela od 248 stranica, u kojima autor piše o ranijim
srpskim kraljevstvima od pre Rimskog carstva. Iz zakljucaka Mavra
Orbina proizlazi da je dinastija Nemanjica poslednja srednjevekovna
srpska dinastija. Jovan Rajic piše da su stranci srpsko ime izveli iz
imena reke Zebris (ili Serbis), koja tece izmedu Eufrata i Tigra. I
zaista, ta reka se i danas tako zove. I danas u persijskom jeziku
postoje brojne reci istovetnog znacenja kao u srpskom. Evo nekih:
bog-bog; zemo-zemlja; zima-zima; žena-žena; berezo-brzo; mislj-misao;
zarja-zora; medo-med; noc-noc; paurvi-prvi; dva-dva; tri-tri;
cetvere-cetiri itd. I u jevrejskom i jermenskom jeziku takode postoji
dosta srpskih reci, sto su jevrejski istoricari uzimali za utvrdivanje
svoga porekla preko Jefeta, sina Nojevog.

Srbi su ostavili svoja imena gde god su živeli. Evo nekih: jezero
Srbonis u Siriji, Serbetes, mesto u Mauritaniji, Serbanica (ili Srbica)
na crnomorskoj obali, Serberion na ušcu reke Don, Sarbakon na Krimu,
Sorbhag u Iranu, Serbka u Indiji, Sarbinovo u Ukraini, Serban-voda u
Poljskoj, Serbia u Rumuniji, Serbin u Grckoj, Sarbiodunum na Sardiniji,
Sarbat reka u Turskoj, u doba kada Turci jos nisu živeli na svojim
sadašnjim teritorijama. Za Srbe istoricari kažu da su živeli u citavoj
Evropi i nisu imali potrebe da se pripremaju za ratovanja. Profesor
Miomir Jovic utvrdio je da se seoba Srba iz Indije odigrala 4.500-4.000
godina pre n.e. A Ognjen Radulovic, u Traganjima za korenima Srba,
navodi da su iz svoje prapostojbine Indije Srbi krenuli pre šest
hiljada godina, usmerivši se u tri pravca, od kojih je jedna grupa
nakon kraceg zadržavanja u Mesopotamiji stigla i u doline faraona.

Grcki istoricar Strabon pisao je da su u zapadnoj Aziji po planinskim
predelima živeli Srbi, ili Brdani, koji su se odlikovali rusom kosom i
plavim ocima. O istima postoje napisi i ruskog istoricara Mihaila
Lomonosova. Dubrovcanin Ivan Gundulic pevao je o slavnoj Troji:

Pri moru uprav srpskih strana u pržinah pusta žala

Leži Troja ukopana, od grckoga ognja pala.

A Car Dušan postavljao je svoga namesnika u Maloj Aziji baš u oblasti Troje.

Olga Lukovic-Pjanovic piše, u drugoj knjizi “Srbi narod najstariji”,
strana 59, kako je “Chicago Tribune” 19. Februara 1981. godine objavio
vest da je otkopana kineska najstarija mumija koja je bila plava žena,
bele rase. Zatim je ista vest objavljena u Parizu na TV. Te vesti Olgu
su potsetile na one koje tvrde da su Šiptari Iliri samo zato što su se
naselili na ilirske teritorije. Prema tome, Olga zakljucuje da je
“plava kineskinja” mogla biti samo srpkinja.

Postoje brojni zapisi o srpskoj propasti u vremenima nove ere. Evo
nekih: tokom silnih ratovanja sa turskim i mongolskim plemenima nestala
su mnoga srpska naselja u kojima su živeli vekovima. Prema grckoj
hronici rimski car Justinijan je u sedmom veku nasilno preselio mnoge
Srbe iz predela sadašnje Stare Srbije u Malu Aziju i od njih stvorio
odabranu vojsku od 30.000 konjanika. U borbi sa Arapima 692. godine,
dve trecine te vojske prede na stranu Arapa, a Justinijan dade nalog da
se sve preostale porodice srpske pokolju. Nešto kasnije, 762. godine,
iz Makedonije se preseli oko 250.000 Srba u Malu Aziju, a 802. godine
opet dode do slicne seobe, nakon što je grcki car Komnen pokorio Rašku.
I konacno, u petnaestom veku kada su Turci osvojili Bosnu, sultan
Sulejman prebacio je 30.000 srpske muške dece u Tursku od kojih je
napravio Janjicare i isve ih utrošio u narednim obracunima sa Srbima.
Latinski biskupi su za vreme sinoda u Saloni proglasili cirilicu
“davolim pismom” i zabranili njenu upotrebu. Poljska, Ceska i Hrvatska
odmah su je napustili i otpocela je borba protiv cirilice. Ova borba
produžena je do današnjih dana, a to je ujedno i borba izmedu dve
crkve, koja traje vec vekovima. Sve su to dokazi da su Srbi vekovno
bivali izloženi stradanjima i da su sopstvenom krvlju placali visoku
cenu opstanka.

Ogranak Srba koji se doselio na Balkan pre tri do cetiri hiljade
godina, o kojima su pisali grcki i rimski istoricari, su direktni
praoci danasnjih Srba. Taj ogranak dospeo je cak do Španije i severnih
obala Afrike. O tim seobama zapise su ostavili Ceh Pulkova i Enije
Silvije, koji navodi seobe Srba u vreme postojanja kule Vavilonske.
Francuz Mosper pisao je o tri provale pastira iz Male Azije u Egipat i
tvrdi da se radi o Srbima. A na egipatskim piramidama hijeroglifima je
zapisano da su 1.600 godina pre Hrista u Libiju i Mauritaniju doprli
beli narodi plavih ociju. Egipatski izvori tvrde da su ti narodi na
njihovim prostorima osnovali svoju državu koja je postojala sedam
vekova. Dr. Olga Lukovic-Pjanovic daje divan opis ratnih zarobljenika,
ciji su likovi uklesani na egipatskim piramiadama sa “zrakastim
krunama” na glavama, sa zakljuckom na osnovu reci pereset i prst da se
radi o Srbima (str. 215-230). Rajic citira ruske letopisce, koji kažu
da su Vendi, Srbi, pomagali Trojance u borbi protiv Grka, pa su se
posle poraza sa svojim vojvodom Antonorom preselili iz Male Azije na
Jadransku obalu. Navodi dalje tvrde da su Srbi naselili Boku, Crnu
Goru, Dalmaciju, Albaniju, Bosnu i Hercegovinu i sve do Venecije jos
pre tri hiljade godina. Šafarik, kasnije piše da su ti Vendi bili
jednorodni sa Vendima iz podunavskih krajeva.

Iz prednjega proizlazi da su Srbi naselili Evropu i Balkan istovremeno
sa ostalim indo-evropskim narodima: germanskim, grckim i latinskim.
Šest stotina godina posle trojanskog rata, Srbi su potpuno naseljavali
Balkan i u to doba makedonski car Aleksandar Veliki svojom poveljom dao
im je zemlje od Jadranskog do Baltickog mora za njihovu hrabrost i
vernost. Navodi se da su i Aleksandar Veliki i njegov otac Filip takode
Srbi, pošto u to doba nisu još postojali Sloveni. Hrvat Sver navodi da
je majka Aleksandra Velikog bila ilirske krvi, a zna se da su stranci
Srbe nazivali Ilirima. To se da tumaciti i iz pesme Ivana Gundulca
“Osman”, gde kaže:

Od Lesandra Srbljanina, od svijeh cara, cara slavnog

Aleksandro to svidoci kralj veliki svega svita.

Aleksandar Veliki prezivao se Karanovic, a to prezime izvedeno je iz
titule Karan, koja je dodeljivana kod Srba visokim dostojanstvenicima i
plemicima ili nekom princu iz vladarske kuce, srodniku kralja ili cara,
prilikom njegovog postavljanja na dužnost glavnog zapovednika vojnog
ili pokrajine. Prema Dereticu, jedino su Srbi u vreme Aleksandra
Velikog imali vojne formacije kojima je prednje tumacenje odgovaralo.
Dve hiljade godina pre Hristova rodenja jedino je drevna država cara
Nina bila svetsko carstvo, kome je pripadala polovina savremene Evrope,
deo Azije i Afrike - Ilirska, Dacka i Karpatska Srbija. U antickom
vremenu, po Dereticu, država je bila organizovana društvena zajednica
zasnovana na obicajnom pravu. Za stare Grke kaže da u prvobitnu Evropu
oni nisu ubrajali ni svoju Grcku, Evropa je za njih bila samo Srbija i
ništa više. Državu je tada olicavao vladar, gospodar, a bila je onolika
koliko je vladar uspevao da je stavi pod svoju vlast i njome uspesno
upravlja.

Posle raspada Rimske Imperije obnovljena je srpska država 461. godine,
krunisanjem Markelina u Solunu. Markeli, Srbin, bio je vojskovoda
Rimske Imperije koji je doprineo pobedi nad Atilom, na Katalinskim
Poljima 451. godine. Srpsku državu ucvrstio je Ostorilo Svevladov 490.
godine i zvala se Srpska Carevina ili Srbija. Od tada pa do kraja 15.
veka, punih hiljadu godina, Srbija postoji kao država bez prekida.
Deretic citira Anonimus Reventanisa koji je predstavio postojanje tri
Srbije, istog imena: prva od Jadranskog mora do Dunava, zvana Ilirska
Srbija, druga od Dunava do Karpata, zvana Dacka Srbija i treca od
Karpata do Baltickog mora, zvana Sarmatskom Srbijom. Bilo je to dva
veka pre Hrista. Rimljani su osvojili Ilirsku i jedan deo Dacke Srbije,
jedan vek posle Hrista, a deo izmedu Tise i Dunava ostao je zauvek
neosvojen, što ide u prilog tvrdnji da nikda nije prekinuta tradicija
rimskim osvajanjem. Cela Sarmatska Srbija ostala je van domašaja
rimskog carstva. Dacka Srbija danas se zove Vlaška, a Balticka Srbija
se zove Poljska. Znaci, od uspostavljanja Ninovog carstva, oko 2015.
godine stare ere, pa do danas, preko cetiri hiljade godina srpska
državna tradicija nije prekinuta. Otuda je Srbija “vecna”.

Sebastijan Dolci i nehotice povezuje ilirski jezik sa Srbima. A Laonik
Halkokondilo u knjizi “O Turskoj”, kaže da su istim jezikom govorili
svi narodi od Jonskog mora do Venecije, a za Sarmate navodi da su
živeli u današnjoj Poljskoj i potom su se spustili na Dunav, što
potvrduju i Šafarik i Surovjecki, pišuci o rasprostranjenosti srpskog
naroda. I hrvatski pisac Dinko Zlataric u “Elektri”, posveti knezu
Zrinskom, piše o “Velikom Aleksandru, kralju srpskom”. Orfelina o
ruskom caru Petru Velikome, u gramati od 3. Marta 1711. godine,
zapisano je da “car svih Rusa poziva Srbe na ustanak protiv Turaka,
potsecajuci ih da se sete svojih slavnih i junackih predaka, u prvom
redu srpskog cara Velikog Aleksandra Makedonskog, koji je mnoge careve
pobedio i mnoge države osvojio”.




 
Interesantno
pozitivni glasovi: 2  |  negativni glasovi: 0

Napiši komentar:

 

Korisnik
offline
offline marshall63 (53)
Srbija, Pomoravski okrug, Jagodina



Blogovi: tagovi
nema tagova
Arhiva unosa